برنادت

lagzian — Tue, 01 Dec 2009 15:34:18 GMT

و نگاه کن چه برفی می آید...

lagzian — Wed, 04 Nov 2009 14:34:18 GMT

از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی

از ازل تا به ابد فرصت درویشان است

lagzian — Thu, 17 Sep 2009 13:36:18 GMT

این باران پاییزی مرا برد به آن صبح سحرآمیز سالهای دور به نوجوانی در جستجوی رستگاری ...به شعری از آرسنی تارکوفسکی...و به امید همیشگی به رهایی و با همه این همه اندوه سلام بر امید و سلام بر دوست داشتن و سلام بر میرحسین...

ديروز از صبح چشم‌انتظار تو بودم

مي‌گفتند"نمي‌‌آيد"،چنين مي‌پنداشتند
چه روز زيبايي بود،يادت هست؟
روز فراغت و من بي‌نياز به تن پوش
امروز آمدي، پايان روزي عبوس
روزي به رنگ صبح
باران مي‌آمد
شاخه‌ها و چشم اندازها در انجماد قطره‌ها
واژه كه تسكين نمي‌دهد
دستمال كه اشك را نمي‌زدايد

بازتاب
هر لحظه كه با هم بوديم
جشني بود، عيد تجلي،
و در جهان ، من و تو تنها.
سركش تر بودي، سبك تر از پر پرنده اي
هم چون توفاني، سر مست، فرود آمدي
بي حساب پله ها، و مرا
ميان ياس هاي نم ناك
به قلم روي خويش خواندي، آن سو،
آن سوي آينه

باور ندارم به پيش آگاهي
و از طالع نحس نمي هراسم
نمي گريزم از افترا و زهر
در جهان مرگ نيست
ما همه جاودانه‌ايم
هر چيزي جاودانه است
نيازي نيست به ترسيدن از مرگ
در هفده يا هفتاد سالگي
در اين جهان تنها نور هست و حقيقت
مرگي در اين جهان نيست
ما همه در ساحليم
و من يكي از آنانم كه بيرون مي كشند
جاودانگي را

كه چون انبوه ماهيان در آبها شناور است!

lagzian — Thu, 16 Jul 2009 13:34:18 GMT

و نام همه آرزوها میرحسین موسوی است...

lagzian — Thu, 09 Jul 2009 13:01:18 GMT

سبزها پیش به سوی آینده

خرداد نو - جواد لگزیان :هر روز خورشید برپهنه اَسمان تکرار می شود و روزی نو اَغاز می شود .زندگی همین تکرارهاست و به تعبیر اسلاووی ژیژک فیلسوف بزرگ اسلوونی در کتاب رخداد :بزرگترین خلاقیت همین تکرار است . خلاقیتی که به ویژه کودکان اَن را به خوبی می فهمند و آن چیزیست که دوست دارند بار دیگر می خواهند جنبشهای سیاسی که نماینده امید به ارمانهای بزرگ بشری هستند در جامعه های بشری هر کدام در یک موقعیت زمانی پیدا میشوند و اگر از اقبال برخوردار باشند در مقاطعی پیروز می شوند ودر مقاطعی نیز شکست می خورند مانند دیگر واکنشهای بشری مثل عشق ،اما آن امید جریان ساز که از حقیقت آرمان وعشق می گوید همواره زنده است وچون خورشید بر پهنه آسمان زندگی تکرارمی شود ، چرا که امید وعشق همیشه زنده اند بی هیچ شکستی .آدمهای مایوس که فاقد خلاقیت واساسا" نیروی زندگی هستند بد بینانه هر حرکتی را با یاس خود محکوم می کنند اما انسانهای امیدوار و جریان ساز با عنایت به اینکه بار دیگر خورشید بر آسمان قرارگرفته است پای به عرصه می گذارند و عمل می کنند .

ذهن خلاق و روشن ، ذهنی است که همچون خورشید وجود خود را منوط به هستی می داند پس برپهنه آسمان زندگی هر روز طلوع می کند . امروز ، روزی دیگر است وباید با امید ، حرکتی دیگر را سامان داد. هر چند که باید دیروز را مورد نقد وبررسی قرار داد اما همواره نباید اکنون وحال را از یاد برد . جریانی اجتماعی وسیاسی که در مقطعی شکست را تجربه کرده است باید به بررسی گذشته بپردازد اما در گذشته متوقف نشود وبا تمام توان در فرصت نو به پیش بتازد. نیروی زندگی ساز ((امید )) می تواند خلاقیت را سازمان دهی کند تا یک فرد انسانی و یا یک اجتماع بشری و جریان سیاسی دوباره بودن خود را تکرار کند و دست به عمل بزند . ((امید)) ی که در ذهن زندانی باشد ،هیچ تاثیری برای صاحب آن نخواهد داشت بلکه صرفا" یک پندار در ردیف دیگر پندارهاست که به کار فانتزی می اید .

امید را باید به اکنون آورد و آنگاه با هوشیاری وشناخت کامل شرایط موجود به رهنمود آن عمل کرد و از عمل نهراسید ، دوباره باید به آرمان سیاسی و به عشق گفت : ((آری )) تکرار امید در حقیقت تکرار عملی است که ما آن را برای رسیدن به اهدافمان انجام می دهیم . هیچ چاره ای نیست همان گونه که ناگریزیم روال روزمره صبح ، ظهر وشام را بپذیریم به همان ترتیب ناچاریم به عمل سیاسی دست بزنیم ، چرا که اگر به این عمل دست نزنیم حریف باهوش قطعا" برای سکوت ما هم معنایی باب طبع خود خواهد ساخت و در راستای منافعش ان را بکار خواهد گرفت ، زیرا هر عملی که انجام میشود سرانجام سود یا زیانش را متوجه یک طرف جریان خواهد کرد باید با وجود خاطرات منفی از عشق یا عمل سیاسی بار دیگر امید رهایی وعشق را تکرار کرد ، این قانون زندگی است .

و اما بعد:این متن را در سایت اکنون فیلتر شده خرداد نو نوشته بودم با امید و لبخند وحالا احساس می کنم که امواج سبز انقلاب زیباتر و بالنده تر به پیش می رود.مگر ما نشنیدیم که وقتی پیکر شهدا برفراز دستها می شد همه فریاد می زدند شهیدان زنده اند...این باور ما بود وهست که شهدا زنده اند و انقلاب زنده است ...انقلاب در طول مسیر خویش روزهای خاکستری بسیار داشت اما آنچه که در نهایت بر آسمان است خورشید روشنی بخش امید و آرمان است.راه سخت تر شد اما باقی است و ما باید باز هم چون خورشید بر آسمان امیدمان را تکرار کنیم و برای فردایی روشن برای همه تلاش کنیم و آرام ُمسالمت آمیز و با لبخند با ایمان به آرمانهای بهمن۵۷ برویم به سوی آینده سبز...

lagzian — Tue, 07 Jul 2009 09:12:18 GMT

ژيلا بني يعقوب و بهمن احمدي امويي دو انسان پاكبازي هستند كه براي فرداي بهتري براي همه ما تلاش مي كردند...آزادشان كنيد

lagzian — Thu, 18 Jun 2009 11:51:18 GMT

به سوی بهمن ۵۷

وقتی که یک نوجوان بودم تمام دار و ندار من یک دوچرخه ی آبی بود که با آن، روز هایی که هوا خوب بود، راه می افتادم و در کوچه های مشهد می گشتم. آن روزها، روزهای ده ی شصت را می گویم چقدر ما همگی به هم نزدیک بودیم.از انقلاب روزهایی نگذشته بود که هیولای امپرسیالیسم به شکل جنگ در مرزهای کشور، تنوره کشید اما نه جنگ و نه درگیری های سیاسی اول انقلاب، نتوانست ما را آنقدر از هم دور کند که دیگر هیچ کس حال کسی را نپرسد و حال باغچه را نپرسد و حال خورشید را. یادم می آید که روز عصر تابستانی بود که من در خیابان نخریسی مشهد دوچرخه سواری می کردم که ناگهان احساس غم عجیبی سراغم آمد. و چند روز بعد ما محله قدیمی مان را رها کردیم و به شهری در اطراف مشهد رفتیم. همه چیز به سرعت اتفاق افتاد، خیابان های بزرگ، اتوبان ها و ساختمان های شیک و وسایل جدید و آدم هایی که می دویدند تا اشیای بیشتری داشته باشند، اشیای جدید . اما هر چه گذشت این اشیا ما را از هم دور کرد. دیروز بود که چهره ای آشنا دیدم.همان آقایی که وقتی من نوجوان بودم نخست وزیر بود.موهایش سپید شده بود . روزگار گذشته بود ولی نگاهش و لبخندش مثل همان سال ها بود.او می دانست که ما انقلاب کردیم که به هم نزدیک باشیم و باغچه ی همه ما گل داشته باشد و خورشید به خانه همه بتابد . نه اینکه ساختمان های بزرگ جلوی نور را برای ساختمان های کوچک سد کنند و نه اینکه کوچه ها دیگر نباشند و خیابان ها به دریا نرسند. من هم دوچرخه آبی را برداشتم و راه افتادم از کوچه های خاکی آن روزها آمدم که بگویم باید این خیابان های شهر همه به دریا برسند و باید که ما پس از سی سال، سی گام به روزهای خوب رخداد 22 بهمن 57 نزدیک تر باشیم و نه اینکه دورتر. حالا که کسی آمده است تا ما راه مان را نزدیک کنیم و برسیم به خورشید.همان آقایی که وقتی من نوجوان بودم، نخست وزیر بود و اصلا گول ساختمان های بزرگ و ماشین های شیک و اشیا را نمی خورد و می دانست باید قلب هایمان به هم نزدیک باشد و اینکه ما انقلاب کردیم تا همه ما ، هم کار داشته باشیم ، هم خانه . نه اینکه یکی هم کار داشته باشد و هم خانه، هم کارخانه، هم روزنامه. حالا آقای نخست وزیر، من به شما رای می دهم تا همه چیز مثل آن روزها باشد و آن نسیم 57 دوباره به کوچه ها بیاید و دوباره همه ما برویم به سوی 22 بهمن 57.

lagzian — Wed, 27 May 2009 13:12:18 GMT

بر روستای کودکی برف می آید...

lagzian — Mon, 18 May 2009 08:59:18 GMT

زنده باد دخالت حداكثري به نفع طبقه كارگر
به چپ ترين گزينه ممكن راي مي دهم
درود بر کارگر سلام بر ميرحسين

lagzian — Sat, 18 Apr 2009 11:53:18 GMT

...خدایی هست...